Βαριά κληρονομιά το όνομα... Ο Σπύρος Καγιαλές-Καγιαλεδάκης με την

αντρειοσύνη του απετέλεσε, ένα μοναδικό παγκόσμιο παράδειγμα προς

μίμηση. Όλος ο βίος του ήταν μια επανάσταση, ένα κομμάτι συνυφασμένο με

την θυσία για την πατρίδα και την λευτεριά και ένας αγώνας αδιάκοπος,

αδιαπραγμάτευτος, περήφανος, σαν τα αθάνατα βουνά της Κρήτης...

Ο Σπύρος Καγιαλές-Καγιαλεδάκης ήταν ο γιος μιας οικογένειας που δεν

ήξερε να σκύβει το κεφάλι, έχοντας ριζωμένη μέσα της βαθιά την κρητική

λεβεντιά και την ένδοξη πολεμική παράδοση κόντρα σε αυτούς που άλλοι, όχι

εμείς, ονοματίζουν "κατακτητές".

Ήταν το λαμπρό παράδειγμα και ο δάσκαλος στους μικρότερους αδελφούς που

"συργούλευε" να μην γυρίσουν ντροπιασμένοι από την μάχη γιατί θα τους έσφαζε

στο... γόνατο με τα ίδια του τα χέρια. Ήταν αυτός που συμβούλευε και τον

μικρότερο αδελφό του τον Στάθη, όταν έφευγε εθελοντής για τους Βαλκανικούς

Αγώνες, όταν βρεθεί στα δύσκολα, να μην κάνει ποτέ πίσω, αλλά μόνο μπροστά.

Το θυμήθηκε κάποια στιγμή ο "μικρός" Στάθης, λοχίας τότε και μπήκε πρώτος στο

Λαχανά με μια χούφτα αντρείους, αναγκάζοντας σε υποχώρηση έναν ολόκληρο

στρατό Βουλγάρων.

Βαριά κληρονομιά για την οικογένεια η αντρειοσύνη του Σπύρου, που

δεν μπορεί ανθρώπινος νους να συλλάβει την μεγαλοσύνη και την

μοναδικότητά της. Μείναμε λίγοι, μας ξεκλήρισαν οι πόλεμοι. Σκορπίσαμε...

Άλλοι στην πατρίδα, άλλοι στις ΗΠΑ, στην Γαλλία και αλλού... ελάχιστοι πια.

Μας δένει όμως ο όρκος από γέννηση, να μην "ντροπιάσουμε"  την παράδοση της

οικογένειας, τα Άγια χώματα μας και τις ψυχές που δεν υποτάχθηκαν...

Θα ήταν δύσκολο να μην ζηλέψει κανείς την σεμνότητα του Σπύρου. Ποτέ ο ίδιος

δεν κόμπασε για την πράξη του, γιατί απλά θεωρούσε ότι έκανε το χρέος του

προς την πατρίδα.

Αυτός ήταν ο ήρωας Σπύρος, ο "Θρύλος του Ακρωτηρίου" που δεν ζήτησε

να πάρει σύνταξη, από αυτές που έδινε ή δίνει το κράτος στους αγωνιστές, ως

ελάχιστη αναγνώριση της προσφοράς τους.

Αυτός ήταν που ανέβηκε στην Αθήνα και σκορπίστηκε μέσα στο ανώνυμο

πλήθος για να υποδεχθεί τον Βενιζέλο κατά την άφιξή του στην Ελλάδα, μετά

την υπογραφή της συνθήκης των Σεβρών. Τότε που κάπου στην Ομόνοια τον

ξεχώρισε ο Εθνάρχης, βρήκε από το αυτοκίνητό του και τον αγκάλιασε

λέγοντάς του: "Σπύρο, εσύ εδώ;".

Ναι, ο Σπύρος ήταν παρών σε κάθε προσκλητήριο, σε κάθε αγώνα, σε κάθε

χαρά, που είχε να κάνει με το εθνικό ιδεώδες. Και σήμερα αυτόν γιορτάζουμε

και μαζί τους άπειρους επώνυμους και ανώνυμους αγωνιστές της λευτεριάς.

Τους αντρειωμένους στην Κρήτη δεν τους κλαίμε, τους γιορτάζουμε!

                                                                                              Στάθης Καγιαλές  

Home

Βιβλιοθήκη

Δημοσιεύματα

Σύνδεσμοι