«ΠΑΡΑΘΥΡΟ» ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΈΝΩΣΗ

Μπορεί τα γεγονότα αυτά να δημιούργησαν θετικό κλίμα στην διεθνή κοινότητα για το Κρητικό ζήτημα, οι εχθροπραξίες όμως δεν έλειψαν, παρά τις αντίθετες διακηρύξεις των Μεγάλων Δυνάμεων. Δεν σταμάτησαν όμως και τους Κρητικούς από την διεκδίκηση των εθνικών τους δικαίων.

Υπήρξαν μάλιστα μεταξύ άλλων, δύο μεγάλες συγκρούσεις. Στις 25 Φεβρουαρίου και 22 Μαρτίου 1897, με αρκετά θύματα.( Βλέπε "Βομβαρδισμός Ακρωτηρίου 9-2-1897" έκδοση V Μεραρχίας, 1973, σελίδες 20-21).

Την ίδια περίοδο είχαμε και σημαντικές διπλωματικές μάχες, με στόχο την Ένωση.

Όμως, όπως και ο ναύαρχος Κανεβάρο ομολόγησε στα μέλη της Διοικητικής Επιτροπής ("Ημερολόγιο Ακρωτηρίου" σελίδα 114), "τα κράτη και οι λαοί, σκέπτονται ψυχρά, ανάλογα με τα συμφέροντά τους και όχι συναισθηματικά". Και το συμφέρον των Μεγάλων Δυνάμεων, υπαγόρευε την αυτονομία της Κρήτης και όχι την Ένωσή της με την Ελλάδα.

Η σκληρή αυτή πραγματικότητα, οδήγησε τις εξελίξεις στην αυτονομία. Δεν εμπόδισε όμως τους Κρητικούς να πετύχουν αργότερα την Ένωση.

Η Επαναστατική Επιτροπή του Ακρωτηρίου αδράνησε μετά την αποχώρηση, γύρω στον Μάιο του 1897 των επαναστατικών δυνάμεων από το στρατόπεδο. Η Διοικητική Επιτροπή όμως, διατηρήθηκε και άσκησε διοίκηση στην περιοχή του Ακρωτηρίου, ενώ παράδωσε την εξουσία της στο νέο κράτος που γεννήθηκε με την αυτονομία, στα τέλη του 1897. 

Home

Βιβλιοθήκη

Δημοσιεύματα

Σύνδεσμοι