_____________________________ Η αντάμωση                                                  DanieleeMASTROGIACOMO                                                                                                                                                                                                              Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ο Σ   Ο   Ν Τ Α Ν Ι Ε Λ Ε    Μ Α Σ Τ Ρ Ο Τ Ζ  Α Κ Ο Μ Ο         23.03.2007           Στάθης Καγιαλές: Η συνάντηση με τον Ντανιέλε Μαστροτζάκομο Συνάντησα τον Ντανιέλε Μαστροτζάκομο στη Ρώμη. Μετά από ένα ταξίδι με το αεροπλάνο, που φάνηκε αιώνας… Ο καλός φίλος και συνάδελφος είναι καλά. Μετά από την πολυήμερη αιχμαλωσία του κάτω από τη σκιά του θανάτου! Μετά από τη δική μας θανάσιμη αναμονή! Είναι δύσκολο να περιμένεις χωρίς ελπίδα… Η αντάμωσή μας, έγινε μέσα σε κατακλυσμό συναισθημάτων, τόσο δυνατών, που νόμιζες ότι η καρδιά πήγαινε να σπάσει! Δε θυμάμαι πόση ώρα μείναμε αγκαλιασμένοι από ικανοποίηση. Σα να θέλαμε να πιούμε όλη την υπόλοιπη ζωή στο ποτήρι. Καλέ μου φίλε… Και μετά, ερωτήσεις – απαντήσεις και ξανά… χωρίς να ξέρει κανείς μας από πού να αρχίσει! Στιγμές που δεν μπορώ να ξεχάσω σ΄όλη μου τη ζωή. Το σημαντικό είναι ότι ο Ντανιέλε γύρισε και είναι καλά. Μόνο τα μαλλιά του λείπουν, που τα έκοψε για να θεραπεύσει το χτύπημα στο κεφάλι που του προκάλεσαν οι δεσμοφύλακές του με τον υποκόπανο ενός καλάσνικοφ, στις πρώτες ημέρες της αιχμαλωσίας του. -  «Ποτέ πια στο Αφγανιστάν…», είπαμε με μια φωνή, διαβάζοντας ο ένας τη σκέψη του άλλου. -   «Το ότι είμαι εδώ το χρωστώ στον Τζίνο Στράντα (τον ιδρυτή της ανθρωπιστικής οργάνωσης «Emergency», που έχει δημιουργήσει με ιταλικά κεφάλαια πέντε νοσοκομεία στο Αφγανιστάν), του Ρομάνο Πρόντι, της γυναίκας μου Λουιζέλας, του διευθυντή (της «Ρεπούμπλικα») Έτζιο Μάουρο, της οικογένειάς μου, των φίλων και των συναδέλφων μου, του κόσμου που συμπαραστάθηκε με την αγωνία του και τις υπογραφές. Έκαναν τα πάντα για μένα…», λέει ο Ντανιέλε. -  «Τώρα τέλος οι πολεμικές ανταποκρίσεις. Γεννήθηκε ένας άλλος Ντανιέλε.Ένας νέος δημοσιογράφος, που θα αλλάξει πόστο δουλειάς, ίσως συνεχίσω στο πολιτικό ρεπορτάζ. Ακόμα και τη στήλη με συνταγές για την κουζίνα θα μπορούσα να γράψω…», λέει αστειευόμενος. Από αυτή τη στιγμή και στο μέλλον, δε θέλει να θυμάται τίποτα από το παρελθόν. Ούτε το ότι πριν να αποφασίσει να κινήσει για συνέντευξη με τον Νταντουλάχ ο μεταφραστής του είχε περάσει δύο ή τρεις φορές στις περιοχές που ελέγχουν οι Ταλιμπάν, με άλλους δημοσιογράφους. Ακόμα δεν μπορεί να κατανοήσει γιατί του συνέβησαν όλα αυτά. Δεν βρισκει ακόμα μία λογική εξήγηση… Ο Ντανιέλε δε θέλει να θυμάται πια, ούτε το ότι γλίτωσε λίγο πριν την εκτέλεσή του… Μόλις 2-3 ώρες πριν. Ποιος ξέρει;… - «Είμαι τυχερός. Γύρισα και είμαι τώρα εδώ μαζί σου Στάθη που ήρθες στη Ρώμη από την Αθήνα για αυτή τη μεγάλη στιγμή. Για να με δεις! Είμαι ευτυχής, γιατί αν έχεις τέτοιους φίλους, τα έχεις όλα», μου είπε συγκινημένος. Δεν τον άφησα να πει «ευχαριστώ». Για ποιο πράμα; -  «Ευχαριστούμε εσένα Ντανιέλε που γύρισες και είσαι κοντά μας…» ……………………………………………………………………………………………………………….....................  Κίνησε για το μοτοποδήλατό του με ένα δώρο στο χέρι που έφερε την υπογραφή μου και μία αφιέρωση: «Στον Μαραθωνοδρόμο του Αφγανιστάν, το φίλο Ντανιέλε». Και ένα δεύτερο, την έκδοση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών με την ιστορία του ελληνικού Τύπου, δώρο του προέδρου της ΠΟΕΣΥ Δημήτρη Τσαλαπάτη. Τώρα τον βλέπω να απομακρύνεται στο βάθος του δρόμου,  μετά την ευχή για την επόμενη αντάμωση. Έμεινα εκεί, στη μέση της πλατείας για λίγη ώρα, καπνίζοντας μετά από έξι χρόνια –και ελπίζω για τελευταία φορά- ένα τσιγάρο. Ένα MS, όπως χρόνια πριν, το τσιγάρο των Ελλήνων φοιτητών της Ιταλίας, από τον καιρό που πρωτοσυναντηθήκαμε σε ένα ρεπορτάζ. Αυτή την ώρα το ήθελα τόσο πολύ αυτό το τσιγάρο… Γύρω μου μαζεύτηκε κόσμος κι άρχισε να μου λέει με ικανοποίηση: «Φίλε είναι καλά ο Μαστροτζάκομο… Τον είδαμε… Επιτέλους γύρισε…»!  Φωτογραφίες από τη συνάντηση και άλλα στιγμιότυπα      Stazio Kayalès: Il mio incontro con Daniele Mastrogiacomo Ho incontrato Daniele Mastrogiacomo a Roma. Dopo un viaggio da Atene in aereo, che la sua durata mi sembava lunga come un secolo… Il mio carissimo amico sta bene. Dopo la sua prigionia all’ ombra della morte. Dopo la mia angustia mortale… E molto difficile aspettare con speranza! Il nostro incontro è avvenuto sotto una cataclisma dei sentimenti, cosi forti da credere che il cuore potesse esplodere. Non mi ricordo più per quanto tempo siamo rimasti abracciati… Sembrava che volessimo bere tutto il resto della vita in un bicchiere. Amico mio del cuore! E poi tante parole. Domande – risposta e di nuovo… senza sapere da dove cominciare. Momenti che non si possono dimenticare per una vita. L;importante è che Daniele e tornato vivo, bentornato. L’ho trovato bene, con i capelli cortissimi. Glieli hanno tagliati a causa del colpo alla testa, avuto dai Talebani con il calcio di un kalasnikof, nei primi giorni dell’ suo rapimento. -          «Mai piu Afghanistan…» abbiamo detto, legendo l’uno nella mente dell’altro. -          «Sono qua, grazie a Gino Strada di Emergency, di Romano Prodi, di mia moglie Luisella, del direttore Ezio Mauro, dei miei famigliari, degli amici, dei collegi, della gente che stata vicino a me e firmato. Hanno fatto tutto per me…» ha dichiarato Daniele. -          «Adesso niente servizi di guerra. E’ nato un altro Daniele. Un nuovo giornalista magari per la politica italiana. Per un altro posto di lavoro. Anche le… ricette per la colona della cucina potrei scrivere…», ha detto scherzando…  Da questo momento e per il futuro non vuole ricordare niente del passato. Che prima di decidere di fare l’intervista a Dadullah, il suo interprete era entrato due o tre volte per altri colleghi nel territorio talebano. Ancora non riesce a capire come sia successo tutto. Non c’era  spiegazione logica… Daniele non vuole piu ricordare che è stato salvato poco prima del suo omicidio… Mancavano 2-3 ore, chissà?...  «Sono fortunato. Sono  tornato, adesso sono vicino a te Stazio, che sei venuto a Roma per questo grande momento. Sono felice perché se hai amici come te, hai tutto» mi ha detto. Non l’ho laschiato dire «grazie»… Di che grazie? Grazie a te Daniele, basta che sei vicino a noi. …………………………………………………………………………………….......................………………………… Ha preso il motorino, con un piccolo regalo in mano e una dedica: «Al maratonetta dell’Afghanistan, l’amico Daniele», con la mia firma. Un altro regalino -un libro storico della Stampa greca-  dal presidente della Federazione Giornalistica Greca, Dimitri Tsalapatis. Adesso lo vedo allontanarsi in fondo alla strada e fino al  prossimo nostro incontro Sono rimasto lì, in mezzo alla piazza per qualche istando, fumando dopo sei anni, una -e questa volta spero- l’ultima sigareta. Una MS, come anni fa. Una sigareta degli studenti della mia epoca, fin da quando siamo conosciuti. Questa volta volevo una sigaretta. Intorno a me é venuta tanta gente a chiedermi: «Amico, sta bene Mastrogiacomo… L’abbiamo visto… Finalmente è tornato… Siamo contenti».   fotos        Fotos                                                                                                               Rassegna Stampa                                                              Δημοσιεύματα                Newstand

All Rights Reserved...